Eau de la du néant

the line in sky...

2010-09-13T19:43:00.002+02:00

la bourse du commerce...

2010-09-02T21:33:00.001+02:00

koffie...verkeerd??

2010-08-29T16:49:00.001+02:00

space...the final frontier...or just raindrops on my window...

2010-08-26T01:00:00.000+02:00

taxi...

2010-08-24T00:07:00.000+02:00

reflection of the mind...

2010-08-15T21:30:00.000+02:00

op een dag zal ik zijn...

2010-08-14T00:14:00.001+02:00

op een dag zal ik zijn
adem tussen woorden door
een moment, een idee,
een gedachte tussendoor,
zieltogend, zwanger met illusie,
rijp aan leemtes,
gevuld met discussies
over onderwerpen,
onderdanig bewerken
van de geest die mij beschrijft
en in een reflectie,
een kronkel van weleer
hield ik van mezelf
ooit een keer

music in the sky...

2010-08-10T21:22:00.000+02:00

walk on water...

2010-07-31T00:42:00.000+02:00

I take my car and go...

2010-07-26T22:59:00.002+02:00

Lieu dit - Grand Hornu

2009-07-23T23:45:00.002+02:00

by Ann Veronica Janssens

de laatste man op aarde...

2009-07-02T00:38:00.002+02:00

waar de haven ligt...

2009-06-15T16:17:00.001+02:00

weet je,
waar de haven ligt,
daar was het licht,
daar zag ik het,
tussen de wolken
en het mistige zicht,
door de golven,
over de brekers,
op mij gericht,
onder de duinen,
door de lucht,
stralend in mijn gezicht,
geborgen,
verborgen,
als een lentemorgen,
een lente,
morgen,
ochtend zonder zorgen
geen licht verborgen,
geen licht,
licht,
daar waar de haven ligt,
waar de haven,
licht,
weet je,
weet je waar de haven ligt?

Hans anders...bekeken

2009-05-12T01:04:00.004+02:00

De twijnster

2009-04-19T01:29:00.001+02:00

de reddende engel

2009-04-01T23:35:00.000+02:00

wachten op Godot...

2009-03-30T23:39:00.004+02:00

wolkenraster

2009-03-25T14:02:00.003+01:00

apocalyptische hemel...

2009-03-18T22:54:00.007+01:00

de lentezon perst zich door het rode plastic van een fles spa en duikt mijn schuimende koffie in...de dag des oordeels in een bakje troost

de lijn...verbinding tussen hemel en hel

2009-03-10T23:54:00.004+01:00

traphal van het godshuis in Sint-Laureins

het alziend oog...

2009-03-08T15:47:00.002+01:00

19e eeuwse kapel van het godshuis in Sint-Laureins

binnen de lijntjes...gekleurd

2009-03-06T01:16:00.023+01:00

crypte van het godshuis in Sint-Laureins

Het thema voor de Open Monumentendag anno 2009 is “zorg”; zorg voor de mens, voor het lichaam, de ziel, de opvoeding, maar ook zorg voor de bestaande monumenten.

Na anderhalf uur treinen tot Eeklo en duizend seconden bussen, komen we aan in Sint-Laureins. Een dorpje van amper zoveel inwoners grenzend aan het Hollandse zusterland. En te midden de rustige dorpskern rijst voor ons op, het majestueuze godshuis dat verloren gelopen lijkt. Alsof het afgebroken werd in Antwerpen of Amsterdam en hier steen per steen terug werd opgebouwd.

Afgebroken werd het echter enkel door de tijd en de verwaarlozing; heropgebouwd door enkelingen, zakenlui weliswaar, maar met zin en smaak voor geschiedenis en patrimonium. Het is hier, in dat godshuis van Sint-Laureins, dat de Oost-Vlaamse themadag rond OMD 2009 doorgaat.

Ondergedompeld in een bad aan informatie over de verschillende deelthema’s die kunnen aangesneden worden, laat ik me volledig door het gebouw opslorpen. Een wauw doordringt mijn ziel; wat konden kleine mensen toch grootse dingen voortbrengen! Stilte is mijn gezel en in mijn hart klinkt een lied…ik ben thuis…alweer.

gasthuis: ontstaan in de 12e eeuw om vermoeide reizigers op te vangen; later worden er zieken en ouderen verzorgd; de term verwijst naar de functie waarvoor het werd opgericht, namelijk het bieden van kost en inwoning aan reizigers, armen en ouderen

godshuis: staat synoniem met gasthuis, maar de term verwijst eerder naar de intentie waarmee de stichter het gasthuis heeft opgericht, namelijk het eren van god, oftewel een mooie manier om zijn plaatsje in het paradijs te kopen (in het Frans: Maison de Dieu, Hôtel de Dieu)

rood...een voetje voor

2009-03-02T23:57:00.000+01:00

carne vale

2009-02-21T15:52:00.004+01:00

wortelmannetje te Ninove

De winter in de laatste rechte lijn; nog een paar stuiptrekkingen alvorens de lente haar intrede doet. En in het zog van de barre wintertijd ziet het feest der gekke gezichten het daglicht. Een moment waarop deftige zakenlui en hardwerkende arbeiders hun werkplunje aan de kant schuiven en zich in een kleurrijk kostuum rijgen, hun dagelijks masker afzetten en hun ware gelaat aan de wereld tonen.

Carnaval is een gekend fenomeen in onze streken, maar zoals zoveel volksfeesten is de essentie van dit alles verdwenen. Mensen zijn niet meer geneigd om die eeuwenoude tradities in vraag te stellen, hebben geen nood meer om de oorsprong van onze gewoontes te kennen. Wij hebben het altijd zo gekend, het ís zo en het zal altijd zo zijn…maar waarom?

Het is belangrijk om te weten wat er in het verleden ligt, zodat je een betere kijk krijgt op het heden. Ook carnaval ligt ergens verscholen in de annalen van de 16e eeuw. In een tijd waar de katholieke kerk het steeds moeilijker kreeg en het protestantisme de kop opstak, moest elke ziel gered worden van de ondergang. Anders gezegd, de katholieke kerk kon maar beter haar strenge regels wat versoepelen of ze was gedoemd tot een stille dood.

Tot aan de eeuw van de Reformatie waren katholieken gebonden aan strenge vastenregels. Tijdens die periodes van onthouding was het verboden dieren van het land te eten; dus geen vlees, maar ook eieren, melk en afgeleiden zoals boter en kaas waren uit den boze. Men at vooral brood, gedroogde groenten, en het vlees werd vervangen door vis. Bovendien mocht men slechts een keer per dag eten wanneer er gevast werd.

En het zou allemaal nog meevallen, ware het niet dat er tot het einde van de 15e eeuw zoveel vastendagen waren, dat het de mensen uiteindelijk de keel uithing om zoveel vis door hun strot te proppen. Er was natuurlijk de veertigdagen-vastentijd zoals die vandaag nog bestaat tussen Aswoensdag en Pasen. Daarnaast moest er ook elke woensdag en vrijdag worden gevast. En alsof dit niet voldoende was, waren er ook nog eens vier vastendagen aan het begin van elk seizoen (toepasselijk de Quatertempers genoemd) en drie vastendagen rond Hemelvaartdag. Als je dit alles optelt, kom je op ongeveer 160 dagen. Met andere woorden, bijna de helft van het jaar dienden mensen te vasten.

De katholieke kerk verloor in de 16e eeuw zoveel aanhangers, dat ze verplicht werd de regels te versoepelen. Ze trof heel wat maatregelen, ook met betrekking tot de vastenregels. Zo zou men vanaf de 16e eeuw tijdens vastendagen opnieuw eieren en boter mogen eten. Daarnaast zou ze ook een dag voorzien waarop de bevolking echte vreetfestijnen organiseerde: mardi gras, vette dinsdag, beter gekend als het feest van carnaval.

Het carnaval was dus een katholiek feest en betekende zoveel als “vaarwel aan het vlees”: carne vale. Na deze dag zou het veertig dagen duren alvorens mensen opnieuw vlees mochten eten. En dus gingen ze tijdens carnaval nog eens goed uit de bol, trokken kleurrijke kledij aan en zetten een vrolijk masker op alvorens die veertig dagen van ingetogenheid en inkeer aan te vatten.

Carnaval was niet alleen feestvieren, maar ook een beetje de wereld op zijn kop zetten. Zo werd de gekste man van de stad verkozen tot prins carnaval. Deze man stond dan voor een dag aan het hoofd van de stad, terwijl de burgemeester tot sukkelaar werd gedegradeerd. Ook in kloosters en abdijen werden de rollen omgedraaid; zo werd de abt een novice en had de jongste novice het die dag voor het zeggen.

Vandaag zie je nog steeds dat de rollen tijdens het carnavalfeest worden omgedraaid. Aan het begin overhandigt de burgemeester symbolisch de sleutels van de stad aan prins carnaval. Eens het feest beëindigd, krijgt de burgemeester de sleutels terug.

Het weze duidelijk dat carnaval vandaag zijn religieuze connotatie is kwijtgeraakt. Voor de bevolking is het folklore, een traditie waarbij men een aantal dagen uit de bol gaat, men in gekke kleren door de stad paradeert en pintjes drinkt tot men erbij neervalt. Het wereldlijke heeft zich het religieuze eigen gemaakt. Maar men mag niet vergeten dat dit feest is ontstaan in een poging van de katholieke kerk om haar schaapjes van de verdoemenis te redden. Die schaapjes, die nu feesten als beesten…deze religieuze gemeenschap kan hen gestolen worden.

binnenhuisheks...

2009-02-14T21:23:00.001+01:00

spellingsfout...

2009-02-04T22:52:00.004+01:00

VOLKSSTOELLOOP

winterboom vangt zonnegod...

2009-01-30T10:14:00.001+01:00

mathematicus op rust...

2009-01-28T23:52:00.001+01:00

Ik ben de eeuwige onbekende, ik heet X kom uit Y en ben Z. Ik ben bijna nooit positief en vermits ik zelden een min teken zie, zou je me wel eens voor een nul kunnen aanzien. Vermenigvuldigen gaat zeker niet, want daarvoor moet je met meer dan een zijn. En delen is al helemaal mijn ding niet. De teller op nul Z’en kan ik misschien nog doen, maar de noemer zou dit hoegenaamd niet appreciëren; hij wordt er zinloos, nutteloos, reddeloos van. En nul op nul lijkt dan misschien spectaculair, ieder mathematicus, de naam waardig, zal je vertellen dat deze situatie een uitzichtloze dood tegemoet gaat. Een vergelijking op het scherp van de snee, waarbij de nodeloze onbekende zijn opwachting maakt, is een maat voor niets. Het lijkt me dan ook vanzelfsprekend dat de uitkomst van dit vergelijk zich vlotter aan het daglicht zal tonen wanneer ik er mezelf uit schrap!

toen zag ik het licht...

2009-01-21T20:45:00.003+01:00

Hier brandt de lamp...weliswaar minder intens dan eerst gedacht...vergis u niet beste aanschouwer dezer lichtgever...laat u niet misleiden door de oplichters...het sombere lampkapje is degene die gezelligheid uitstraalt...een sfeerbrenger in 't Rare Gebeuren, een daarom niet minder bizar etablissementje aan het Ninoofse Oudstrijdersplein.

kruisbestuiving

2009-01-18T19:02:00.001+01:00

abdijsite Ninove

ziet da goen, ziet da stoen, zita swoon

2009-01-12T23:16:00.013+01:00

regelrechte lijngeving

2009-01-08T23:12:00.001+01:00

Confoederatio Helvetica

2009-01-05T15:49:00.003+01:00

Een mens kan al es wat sneeuwvlokken verdragen in zijn leven. Hoewel ik een aanhanger ben van de neerdwarrelende witheden, was ik nooit echt voorstander om me op hun gladde hoofdjes voort te bewegen. En toch werd ik warm gemaakt om een aantal dagen door te brengen in het Zwitserse hooggebergte: een Mekka aan sneeuwtapijten als het ware.

Ik had het ooit op mijn twaalfde aangedurfd skilatten onder mijn voeten te binden om wat sneller over die witte tegelvloer te glijden. En de gevolgen lieten niet op zich wachten; het duurde wel een week alvorens ik zonder opstaan (na het voorafgaandelijk vallen natuurlijk) een lichte hellend vlak kon afdalen. Het was me zeker niet de fijnste ervaring ooit. Omstandigheden van allerlei aard zorgden er bovendien voor dat ik tot voor enkele dagen geleden geen glijlatten onder mijn knikkende knieën zou aantrekken.

En net voor het oude achtjaar haar onderste ootje voor een krul inruilde, stond ik op de top van de wereld met roodvlammende kunststoffen planken onder mijn lichaam. Loodzware laarzen vormden het verbindingsstuk tussen beide hoofdrolspelers.

Met de laatste druppels wijsheid van dat jaar liet ik me begeleiden door een glij-artiest die me in zijn beste Zwitsersduits probeerde duidelijk te maken hoe ik best remde en bochten maakte. Na een paar keer vallen en vier uur zwoegen leek het me aardig te lukken; ik gleed naar beneden, de schrik in de handschoenen, zonder een keer de maagdelijk witte helling te kussen.

Een blauwe hemel en stralende zon begeleidden me telkens weer van top naar dal. Als je niet op je bek gaat kan skiën best nog een zalige ervaring zijn ;-)

ter druiven...segundo

2008-12-29T23:57:00.004+01:00

boom in varende winterzon

2008-12-28T00:44:00.002+01:00

onze-lieve-vrouw ter druiven

2008-12-25T18:03:00.005+01:00

wit als sneeuw, nabij Sint-Anna’s brug
vredig aan de oevers van de woelige rivier
spreidt zij haar vleugels over de oude werf,
en in haar schoot het oude godsgeloof
gedragen door de moeder van de vrucht,
daar waar de schippers onderdak vonden
en het kruis verhieven ter ere dezer dame,
haar naam, deerne ter druiven, geboren in
de wijngaarden die haar omringden
laat zich ook vandaag nog immer gelden,
haar hart bekleed met kille soberheid
en toetsen van kleuren-Drievuldigheid
verademing voor de nieuwe stroming,
een blauwe vloed bekroont de toegangspoort
een ode aan de broederschap van het water,
zes stevige bonken beflanken het beeld
met op hun schouders gedragen, een schip,
een tros druiven in de hand wensen zij
de pelgrim behouden rugvaart naar zijn thuishaven

de weg naar het licht

2008-12-22T12:31:00.000+01:00

de zeventiende 27

2008-12-17T20:18:00.015+01:00

L = 50

E = 3

D = 500
I = 1
X = 10

sept = 7

I = 1

E = 3

M = 1000

E = 3

50 + 3 + 500 + 1 + 10

+ 7 + 1+ 3 + 1000 + 3 = 27

TEL 21615

2008-12-09T23:10:00.002+01:00

interdiction de fumée...

2008-12-08T23:58:00.006+01:00

la fumée…un nuage qui s’empare des senses,
dans laquelle on se perd quand le cœur s’élance,
le voile dense sur la peau aveuglant l’innocence,
et les yeux qui refusent d’accepter l’ignorance
à quoi bon toutes ces phrases, tout ces malentendus,
tant de mots que l’on jase, quand silence aurait dû,
un grand vide sans propos pour le mieux aurait tu
les syllabes ternissant sentiments impromptus,
la fumée…un nuage qui s’empare de l’essence
émotions qui se perdent quand les mots s’en balancent

voetboog

2008-12-03T22:41:00.011+01:00

Een mens stelt zich soms vragen bij het lezen van bepaalde informatie. En wanneer je dan een antwoord vindt, ben je nog zo blij…enfin sprekend voor mezelf dan toch.

Ik verdiep me al enige tijd in het verhaal rond Ninove…wat een enige tijd. Leuk om weten is dat deze stad samen met Aalst en Geraardsbergen – alle drie slechts doodgewone nederzettingen in die tijd – even na de verdeling van het rijk van Karel de Grote (remember Verdun 843 – aaah die humaniorajaren!) uiteindelijk aan Oostfrankische zijde terecht komt.

De grens tussen Oost- en West-Francië bevindt zich na wat onderlinge schermutselingen aan de Schelde. In de 11e eeuw gaat de graaf van Vlaanderen op zoek naar lebensraum in het oosten. Hij verovert de streek tussen Schelde en Dender en zorgt op die manier dat de drie eerder genoemde Dendersteden (toen wel al die naam waardig) plots de grens van het graafschap uitmaken.

Wie grensstad zegt, denkt verdediging; en zo geschiedde dat het trio van het Land van Aelst als verdedigingsgordel tegen het Hertogdom Brabant en het Graafschap Henegouwen werden ingezet.

Een stad zoals Ninove werd met hand en tand verdedigd door een groot deel van de bevolking, een handvol ridders en twee boogschuttergildes. Deze laatste waren uitermate belangrijk vermits zij als een soort artillerie fungeerden vóór de uitvinding van het kanon rond 1350. De twee gildes onderscheidden zich van elkaar door het soort boog dat ze gebruikten. In Ninove (zoals in zo vele steden) had je de Sint-Sebastiaansgilde die de handboog hanteerde en de Sint-Jorisgilde die op haar beurt de voetboog in de aanslag hield.

Ik dacht me te herinneren dat de gilde van Sint-Joris de kruisboog bespeelde, maar systematisch schotelden de teksten mij de voetboog voor. Me het brein pijnigend, stelde ik me al voor hoe soldaten in de middeleeuwen een boog probeerden te bewerken aan de hand van hun voeten (of was het aan de voet van hun handen…enfin soit).

Na ettelijke bladzijden oude boekskes en soms achterhaalde geschiedkundige literatuur stelde ik mijn idee op de proef en tikte ik vol vertrouwen “voetboog” in de googlezoekervindmachine. En tot mijn verbazing moest ik m’n brein gelijk geven…en dan ook weer niet.

Een voetboog is wel degelijk een kruisboog, maar eentje die niet met de voeten beschoten wordt. De spankracht van dat ding is zo immens (zo’n 350 kilo) dat je een soort katrol nodig hebt om de zaak in spanning te brengen. En om dit te realiseren dien je je voet in de daartoe voorziene voetbeugel te plaatsen…al goed dat ik in de middeleeuwen geen voetboogschutter was (wat was ik dan wel? Moet verder onderzocht worden).

Voor de geschiedenis geef ik nog mee dat de voetboogschutters van groot belang waren voor de verdediging van een stad. Zij konden niet alleen heel precies mikken, maar dreven, door de immense spankracht op hun bogen, de pijlen door het harnas van de ridders heen, dit in tegenstelling tot de handboogschutters wier pijlen er gewoon op afketsten.

Met dank aan hen die mijn brein in het ongelijk stellen…I hate being right ;-)

usine non-usée

2008-11-29T10:24:00.003+01:00

Industriële erfschouw te Ath

sterre

2008-11-25T20:44:00.002+01:00

't gasthuys

2008-11-24T22:24:00.004+01:00

In het stedelijk museum van Aalst, hedentendage 't Gasthuys geheten, worden de vaste tentoonstellingen rond de lokale fab four, Valerius, Adolf, Dirk en Louis-Paul afgewisseld met de tijdelijke tentoonstelling "Van Provo tot nu; kunst in een sociaal-politieke context". De expo geeft een beeld van hoe kunst de maatschappij beïnvloedt sinds het ontstaan van de Provo-beweging. De onderliggende boodschap in hedendaagse kunstwerken wordt vaak verkeerd begrepen, of net heel goed. Met censuur als gevolg zodat den moraal des volks bescherming geniet en het denken tot een dorre vlakte wordt herschapen.

kijk kinderen, van daar komt de sneeuw...

2008-11-23T20:02:00.004+01:00

Jacobus a Daventria

2008-11-19T23:21:00.028+01:00

Deventer ca. 1560 (Jacob van Deventer)

Dinsdagavond, kwart voor acht. In de polyvalente zaal van de stedelijke bibliotheek van Ninove zitten al een twintigtal mensen ongeduldig op de voorstelling van drie Deventerkaarten te wachten. De heemkundige kring Land Van Aalst brengt deze week ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag vijf kaarten van de steden van het Land van Aalst in kleur uit. Het zijn voor Ninove en Geraardsbergen zowel de minuut- als de netkaarten, voor Aalst enkel de netkaart.

Ik zet me keurig neer op de hoek van de derde rij. Achter mij staan tot mijn grote verbazing nog bijna 200 lege stoelen rij aan rij. Ik heb een licht vermoeden dat amper een kwart ervan zal gevuld worden. Maar groot is mijn verbazing wanneer twintig minuten later niet alleen alle stoelen bezeten zijn, maar ook de zijgangen en de achterzijde van de zaal volgepropt staan met enthousiaste toehoorders. Bijna één procent van de Ninoofse bevolking staat hier binnen. Een hele prestatie voor een man die ruim 450 jaar geleden onze gebieden doorkruiste.

Jacob Roelofs van Deventer [dEEventer]: voor velen een nobele onbekende. Maar wanneer je de geschiedenis over onze lage landen induikt, vind je zijn naam meermaals terug onder de plattegrond van een of andere stad.

Telkens wanneer ik een van zijn kaarten onder ogen krijg, ben ik dankbaar. Blij dat deze man er voor heeft gezorgd dat we ons vandaag kunnen inbeelden hoe een groot aantal steden in onze contreien er in de 16e eeuw moeten hebben uitgezien.

Deventer IJsselfront 1550

Hoewel hij door het leven ging als Jacobus a Daventria, is hij waarschijnlijk in Kampen (Overijssel) geboren en verhuisde hij pas later naar Deventer. In 1520 schreef hij zich in aan de Leuvense Universiteit alwaar hij medicijnen en wiskunde studeerde. Daarna deed hij er nog een master na master in de cartografie bovenop.

Al snel gaat hij zich toeleggen op het tekenen van kaarten. Zo ontwerpt hij in de jaren 30 van de 16e eeuw o.a. overzichtskaarten van de vijf Nederlandse gewesten. De Nederlanden maken op dat ogenblik deel uit van het Habsburgse keizerrijk. Al snel benoemt Karel V hem tot “keizerlijk geograaf”; wanneer Filips II het van zijn vader overneemt, wordt Jacobs titel gewijzigd naar “koninklijk geograaf”.

Uit tactische en militaire overwegingen, vraagt Filips II aan Jacob van Deventer om alle steden van de Spaanse Nederlanden in kaart te brengen. Zo kan hij indien nodig (en dat zal later ook blijken) opstandige steden beter belegeren.

Spaanse Nederlanden 1572

Van Deventer maakt gebruik van driehoeksmeting en parallelprojectie aan de hand van een vizierkompas. Zijn plattegronden zijn meetkundig correct en vertonen geen afwijkingen in de schaal. Wanneer je zijn kaarten van dichtbij bekijkt, kan je zien dat hij per x aantal stappen een puntje zet. Op de plaats waar de weg van richting verandert, plaats hij een dikkere stip; dit geeft zijn meetpunt aan.

Op die manier werkt hij vanuit zijn woonplaats Mechelen gedurende 15 jaar aan bijna 300 kaarten. Eerst maakt hij een klad of minuutkaart, daarna zal hij een netkaart vervaardigen. De puntjes op de minuutkaarten zijn doorprikt om de straten correct op de netkaarten over te brengen. Op de kaarten kan je de omwalling, de waterwegen en de straten van de stad goed onderscheiden. Daarnaast zijn de belangrijkste gebouwen duidelijk op de kaart aangebracht.

Tijdens de godsdienstperikelen van de 16e eeuw vlucht van Deventer hals over kop naar Keulen. Hij neemt al zijn materiaal mee. De Spanjaarden vinden dit alles behalve spannend. Wanneer van Deventer in 1576 sterft, doen ze er alles aan om de kaarten te recupereren.

Ze slagen uiteindelijk in hun opzet en gedurende drie eeuwen verdwijnen de kaarten spoorloos. Tot ze in 1859 opnieuw opduiken en te koop worden aangeboden. De kaarten in kwestie zijn de minuutkaarten van Jacob van Deventer. Ze worden aangekocht door een zekere Wopke Eeckhof, stadsarchivaris van Leeuwarden, die precies weet wat de kaarten inhouden. Hij wil ze verkopen aan de hoogstbiedende.

Op die manier belanden ze uiteindelijk deels in de Rijksarchieven van de Nederlandse Provincies, deels in de Koninklijke Bibliotheek Albertina in Brussel. Daar zijn ze vandaag nog steeds te vinden. De netkaarten zijn teruggevonden in de Biblioteca Nacional de Madrid. Slechts twee van de drie boekbanden zijn nog te consulteren; een derde ging spijtig genoeg verloren.

Ik hou van de geschiedenis, ik koester het verleden; daar staat onze toekomst geschreven.

Silencieuse coïncidence

2008-11-16T23:47:00.005+01:00

Fabienne Verdier
9 mai 2008

vuurtulp

2008-11-13T05:52:00.000+01:00

bruggenhoofd

2008-11-11T00:43:00.007+01:00

onder haar het water
uit de wolk
in de zee
boven haar de hemel
uit de wind
in de boom
over haar de voeten
uit de wil
in het niets

kerkboom

2008-11-10T19:28:00.000+01:00

labyrint

2008-11-06T19:55:00.007+01:00

Ik ben wat uit mijn lood geslagen wanneer ik zie dat de deur die ik gewoonlijk open trek om de abdijkerk van Ninove binnen te wandelen op slot zit. Een bord raadt me aan de deur vooraan in de kerk te gebruiken. Een pijl geeft me een hint zodat ik niet moet nadenken in welke richting de voorkant zich nu ook weer bevindt.

Wat verderop trek ik wat onwennig het krakende plankenbord naar me toe. Een tweede deur duikt voor me op. Ze brengt me uiteindelijk tot in het koor van het zandstenen paleis. En zoals gewoonlijk laat ik me bij de intrede innemen door het “heilige der heiligen”. Hier kan ik het vakmanschap aanschouwen van godvrezende ambachtslieden die met de ziel in de hand hun stukje paradijs probeerden te verdienen. Ik denk dat ze er aardig in geslaagd zijn.

Wanneer ik mijn ogen richting schip wendt, begint de motor in mijn bovenkamer te draaien. De zij- en middenbeuk zijn vanaf de viering afgezet met immense plastic gordijnen. Het heeft heel wat tijd gevergd, maar blijkbaar heeft men eindelijk in een of ander offerblok voldoende geld gevonden om dit stukje geschiedenis in ere te herstellen.

Ik kan mijn nieuwsgierigheid met moeite de baas. Ik ga naarstig op zoek naar de opening in de kunststof. We weten allemaal dat een stuk plastic altijd wel ergens een gat verbergt. Mijn zoektocht duurt slechts een paar minuten. Ondanks de aanwezigheid van een kranige dame, bijt ik de schrik van me af. Ik neem mijn moed ter hand, duw het zeil even opzij en dring binnen in de buik van het heiligdom.

Midden in de zaal tref ik een rood, vierpotig monster; gelukkig ondervoed en er dus doods bij staand. De beelden, de lambrisering, de biechtstoelen waar menig christen zijn zonden belijdt, zijn omhuld met eenzelfde kunststofmantel als de ingang. De stoelen werden in groepjes bij elkaar gedreven en geven de tegelvloer de vrije loop.

Zo moet een kerk er hebben uitgezien vóór de 17e eeuw; geen stoel te bespeuren in de tempel Gods. En de vloer bedekt met witte en zwarte tegels die samen een nogal vreemd parcours lijken uit te stippelen. Wanneer je de pupillen scherp stelt kan je een labyrint onderscheiden.

Al sinds de 7e eeuw kan je zulke pelgrimswegen in kerken en kathedralen terugvinden. Het labyrint symboliseert de pelgrimstocht naar Jeruzalem. Een boetedoening richting het Heilige Land, een reis die voor velen te zwaar, te duur, te gevaarlijk was. Vandaar de pseudotrip, een placebo voor Jan modaal en pater Pol die op zijn knieën tot het eindpunt om vergiffenis vroeg.

Een labyrint verwarren met een doolhof is de fout die je niet wil maken. Een doolhof is een onoverzichtelijk pad van start tot eindpunt, waarbij je onderweg keuzes moet maken. Een labyrint daarentegen bestaat uit één lange slingerende weg naar een bepaald einddoel. Terwijl een doolhof het plezier nastreeft, is een labyrint bittere ernst. In een doolhof verlies je je weg, in een labyrint vínd je echter je weg terug. Op die manier kon een verloren schaap het verlichte pad naar het Lam Gods herontdekken.

Nadat ik een weinig geschiedenis heb geïnhaleerd en ik met mijn digitaal toestel wat lichtplaten heb geschoten, begeef ik me opnieuw richting de “toegelaten” kerk. De oude dame van daarnet beloopt heel nerveus het koor. Ik heb de indruk dat ze me zoekt. Haar hielen tikken met een vaste pas tegen de tegelvloer aan. En af en toe stopt ze alsof ze me met haar radaroren wil opsporen. Ik houd me op achter een meterdikke zuil. Mijn adem staat stil. Ik hoor ze de wandeling nog een paar keer aftikken. De deur gaat open. Ze sluit. Ze is weg.

Onzeker kruip ik uit mijn schuilplaats en scan de omgeving van het koor. Ik ben geen held, dat weze duidelijk. Maar ik ben blij dat ik even wat impulsiviteit aan de dag heb gelegd. Misschien beloop ik momenteel wel een labyrint…en is het eindpunt in zicht.

art d'échos

2008-11-02T22:51:00.006+01:00

...autres échos...

regenlicht

2008-11-01T10:30:00.000+01:00

recuperatie

2008-10-31T20:00:00.005+01:00

Feest aan de vooravond van een heiligendag. Een vreemd gebeuren dat de laatste jaren ook in onze streken gedijt. Een raar fenomeen dat sommigen omschrijven als mythisch en mysterieus. Kleine mensen, zijnde kinderen, verkleed als heksen, zombies of andere verworpenen der aarde, laten de deurbel rinkelen op zoek naar snoep. Op die manier wordt je van alle kattenkwaad gevrijwaard.

De handelaars deden er 12 eeuwen langer over dan de katholieke kerk om dit oud Keltische feest naar hun hand te zetten en er munt uit te slaan. Voor de kerstening in de 8e eeuw kenden de Kelten een eigen jaartelling, beminden zij meer dan een god en was 25 december het feest van het licht en de wedergeboorte van de zon.

Het nieuwe jaar werd ingezet op 1 november, het moment waarop de winter definitief zijn intrede deed en men de zomerdagen achter zich liet. De nacht voor het nieuwe jaar, op 31 oktober, werd de grens tussen levenden en doden zo nauw dat de doden op aarde konden ronddwalen.

Wanneer het christendom haar stempel op het Keltische landschap drukt, doet zij aan wat men in de politiek zo mooi omschrijft als recuperatie. Men neme een heidens feest, men voege er een vleugje kruisjes aan toe, men menge er wat relikwieën doorheen en men kruide af met een theelepel bijbelgras. Men late het trekken tot de heiligenavond oplost en de heiligendag zichtbaar wordt.

Een recept dat meermaals zijn nut heeft bewezen, vermits toegepast op tal van andere heidense activiteiten als daar zijn carnaval of andere kerstmissen. Bovendien werd het gesmaakt door de bevolking, die trouwens geen andere keuze had, want er kwam niets anders op hun bord.

Eeuwen later wordt het oude receptenboek alsnog overboord gegooid. De gevierde kok wordt de deur gewezen. De nouvelle cuisine doet haar intrede. Oude soep wordt met een nieuwe potlepel geschonken en het smaakt als nooit tevoren. Waar de ingrediënten vandaan komen, is uiteindelijk van ondergeschikt belang. In onze ogen schittert de nieuwe bordschikking, ook al is het nog steeds in een grootkeuken dat de chef de garde zwaait.

raam

2008-10-25T09:53:00.004+02:00

uitgezonderd...

2008-10-24T23:50:00.003+02:00

Ook hondjes hebben verplichtingen in onze samenleving. Wanneer ze een drolletje achterlaten zonder de opkuisploeg in te schakelen vliegen ze gezwind de bon op. Het moet gezegd dat het niet leuk wandelen is, wanneer je om de vijf voet de grond moet scannen naar geurende hoopjes. Als kleine landmijnen liggen ze op de loer, klaar om onder de voet gelopen te worden door de vijand: de man of vrouw in de straat, de nietsvermoedende voorbijganger, het geboren slachtoffer. In een moment van onoplettendheid durf je al eens je voet te zetten waar het niet hoort. En dan kan je de groeven van je favoriete wandelaars opnieuw uitdiepen; onaangenaam is een eufemisme.

De stad geeft blijk van initiatief…of dat laat ze alleszins uitschijnen. Er staan her en der vuilbakjes met zakjes. Er worden zware boetes uitgeschreven voor illegale dumping. Af en toe verschijnt er ook een verkeersbord in het stadsbeeld om deze wanpraktijken te verbieden. De canis zij gewaarschuwd…en zijn baasje ook ?!

Niet echt verwonderlijk laat het beleid te wensen over. Getuige zijn de dampende pakjes die regelmatig het straatbeeld ontsieren. Zoals zo vaak, zijn de regels er om ze net NIET na te leven.

Om de zaak wat rek te geven, worden de voorschriften versoepeld. Het sluikstorten van de achterklap wordt verboden, uitgezonderd voor het plaatselijke verkeer. De hond die officieel in deze straat is gedomicilieerd, kan naar hartenlust de wetgever een poepje laten ruiken. En wanneer zijn vrienden op bezoek komen, moeten zij het ook niet nalaten hun ding te doen. Op die manier verwatert de regelgeving stilaan, verwordt het beleid tot een hoopje drek…een bescheten situatie.

herfststralen

2008-10-20T21:19:00.000+02:00

lijn

2008-10-19T09:58:00.012+02:00

een ──lijn── verbindt .twee. punten
deelt een █ vlak in tw│ee
geeft de ═ grens ╡aan
een ── geeft richting ↔
bakent de ║idee║ af
brengt ۞ structuur
een l──n kan je volgen
je kan ze ◄ links laten
er van ₪ afweiken
ze zegt
en is alles Ømvattend

"Felix Concordia"

2008-10-16T23:25:00.004+02:00

In de malse Vlaamse Ardennen torent ze majestueus boven de moderne gehaastheid uit. En aan haar zijde sporen van het verleden, sporen naar de toekomst. Als een naald prikt ze de blauwe lucht. In haar geheugen tijden van verval, eeuwen van glorie. In haar schoot het verhaal van de kleine zondaar, het rijke leven van een witte pater en het kruisen van de staf van Cornelius en Cyprianus, beiden sinten, het moet gezegd. Ten hemel gericht met zandsteen uit de groeven van de gelijknamige bergen, een steenworp daar vandaan, domineert zij het Neonifus van toen: het nieuwe engeland, groen weiland, grenspost aan de Brabantgouw. Dra ga ik met haar op stap…Felix Concordia.

bankgeheim

2008-10-13T19:56:00.003+02:00

ontspiegeld

2008-10-10T08:30:00.029+02:00

"Picasso et les maîtres"

Galleries Nationales
du Grand Palais

08.10.08 - 02.02.09

elle...

2008-10-09T20:50:00.016+02:00

Le brouillard embrasse la terre;
cette mère, dense de ses fruits,
s’éveille d’une sombre nuit,
les yeux lourds,
pesant les derniers soupires,
le silence absorbant
les étincelles d’un rêve.
Derrière ce nuage,
ce masque de néant,
se cache le besoin
de remonter le temps,
de parcourir le ciel
imprégné du sentiment
qui annule le début
quand la fin est présent.
À travers cette robe
d’une blancheur hibernale,
se lève une lueur
de couleur matinale,
et d’une force animale
à coup sûr et fatal
en trépasse la nuit
qui s’est montrée banale.

tanende vlucht

2008-10-08T23:29:00.001+02:00

ochtendwijsheid

2008-10-07T20:18:00.005+02:00

Tijdens mijn matinaal intermezzo word ik wakker geschud door een aantal medespoorders die op een abrupte manier de zalige ochtendstilte doorbreken. Sporenden durven al eens die neiging te vertonen. Vooral wanneer ze het ijzeren ding bestijgen ergens tussen Alfaville en Omegafirma. En op weg naar dat boerenhof kunnen ze het niet laten de nodige veestapels boven te halen. Zowel koeien als kalveren passeren de revue en zorgen voor ongewenste windstoten. Ik kijk snel of iemand een raampje liet open staan, maar constateer dat de wind gewoon uit de richting van de nieuwe ingezetenen komt.

Oren dichtknijpen is een mens niet gegund, dus kan ik maar meeluisteren. Ik beschik immers niet over de nodige oorplugjes om het geheel te overstemmen met Bachs mooiste. En me concentreren op geheel iets anders, terwijl de wind uit de verkeerde richting komt, lukt me al helemaal niet. Ik ben en blijf een man; one thing at a time please!

Tijdens de storm wordt al snel een luikje horoscoop aangesneden, waarbij de medewinders nogal bewonderend voorlezen wat hen die dag te wachten staat. De sterren geven hen vleugels. De werkdag zal vruchtbaar zijn. Het orakel raadt hen aan niet te aarzelen, lef te tonen. En als ze twijfels hebben in de liefde, worden die vanavond nog weggenomen. Met een naïeve verwondering onderga ik het hoorspel. Ik probeer de idee te onderdrukken dat elk van die twaalf sprookjes gelden voor ongeveer een half miljoen Vlaamse medemensen.

Ik besluit om mijn eigen horoscoop op de rooster te leggen. Deze avond zou ik lezen wat me vandaag te wachten stond. Zo gedaan, zo gedaan…ik moest flexibel en beweeglijk zijn om onvoorziene gebeurtenissen op te vangen. Een beetje opportunisme kon daarbij geen kwaad.

Misschien had ik er toch goed aan gedaan madam Irma’s wijze woorden deze morgen al te lezen. Dan had ik de moed gehad m’n rug te rechten en me te verplaatsen naar rustiger oorden. Maar ik troost me met de idee dat 499.999 andere Vlamingen waarschijnlijk wel die profetische woorden tot zich hebben genomen en met die wijsheid in pacht stralend de dag zijn doorgekomen.

je bent wat je eet

2008-10-06T15:45:00.002+02:00

wie het schoentje past...

2008-10-02T14:14:00.015+02:00

Voeten vragen schoenen als paarden hoeven. Al hoeven paarden dan weer geen schoenen. Morgen ga je even langs bij de schoenenboer om niet baarvoets te hoeven lopen. Met duizenden oogjes lachen de voetzoekers de opgewonden klanten toe. Sportieve onderleggers, stevige herenboten en elegante muiltjes staan zij aan zij, mooi gerangschikt op maat.

Ben je 37 of 42, je leeftijd heeft hier geen enkel belang. Je wordt afgemeten op de diepgang van je stap. Leeftijd en schoenmaat groeien langzaam naar mekaar toe en zorgen voor een eenmalige voetverduistering in je leven. Daarna bewandelen ze elk hun eigen weg; de voet staat, de leeftijd gaat.

19e eeuws huwelijkspaar

Wat vandaag evident is, was het in andere tijden niet. Waar voeten eerst naakt de grond kusten, werd later een houten omhulsel voorzien. Lompe klompen berompen de lopers van weleer. En wie geld had, kon zich bewerkte dierenhuiden veroorloven.

De schoenmaker kwam op het appel en bestudeerde de voeten grondig. Luisterde naar de wensen van hen die dra zijn vakmanschap zouden belopen. Noteerde zorgvuldig in zijn “carnet de travail” het soort hieltje en andere lederen franjes. De schoenventer keerde terug naar zijn leest en gaf vorm aan zijn verbeelding. Hij leest zijn werkboekje en leest de schoen.

Een paar met kwaliteit ontgroeide de huid en zou binnenkort de aarde begroeten op weg naar familie. Of gewoon het huiselijk parket bestrelen. Jarenlang gedragen, met zorg over lange afstanden. Geboend, gepoetst, bekast en belopen. En wanneer de tijd langzaam het hieltje had beknabbeld, werden ze opnieuw beleest en belezen.

Het schoenmakersambacht is met de tijd ont-wijnd en verwaterd tot plaatselijke mystery min-its die naast schoenlappen ook stukken metaal bevijlen tot sleutels. Een schone stiel was het ten voeten uit, maar tijd en mens dwongen de schoenmaker om zijn leest achter te laten.

waterspiegel

2008-09-30T15:59:00.001+02:00

een laatste zomerkus

2008-09-29T16:03:00.004+02:00

TEE

2008-09-28T10:11:00.008+02:00

’T was opnieuw een aangename namiddag gisteren. Op stap met een kleine groep van tien mensen, wandelend door de stad op zoek naar plaatsen die ooit iets betekenden in de voedselbevoorrading van onze middeleeuwse samenleving.

De vooroorlogse ploeg verzamelt op het nonenuur aan het vroegere kerkhof van de abdij. Hoewel de grafzerken er al sinds lang plaats hebben geruimd voor het asfalt, waar de wagens zich mooi in vakjes plaatsen, kan je het oord nog steeds als even mysterieus omschrijven.

We staan namelijk aan de stoep van het enorme gebouw dat de belastingsdiensten huisvest. Wat zich achter deze muren afspeelt is me altijd een raadsel geweest en dat wil ik ook zo houden.

Tien minuten later dan gepland, komt een laatste viertal ons vervoegen. Een oude, donkergrijze Renault stuift het kerkhof op en overrijdt minsten tien paters die al geruime tijd tot as zijn teruggekeerd.

Nadat we hebben kennis gemaakt, gaan we van start onder een stralende septemberzon. Een kleine rondleiding in onze ooit zo grote en machtige abdij, waarbij het verhaal van de Benedictijnen de monden meer dan eens doen openvallen. De toehoorders schateren als ze horen hoe on-devoot het leven van onze monniken wel was. Ze bleken uiteindelijk ook maar mensen van vlees en bloed. God was waarschijnlijk met andere zaken bezig toen abdijen hier de lepel in de pot roerden.

Wanneer het heiligenverhaal teneinde is, duiken we de stad in op zoek naar marktplaatsen, brouwerijen en oude watermolens. Het moet gezegd dat Geraardsbergen een rijke geschiedenis kent, eentje waar veel inwoners zich niet van bewust zijn. De mensen die voor me staan, komen uit zowat alle hoeken van het land en laten zich het verhaal in ieder geval smaken.

Nadat ze zich tegoed hebben gedaan aan een Adriaansbiertje wandelen we even verder tot we aan bakkerij en tea room de Clercq stoppen. Hier vertel ik hen dat koffie en thee ons in de loop van de 17e eeuw bereikten. Thee werd geïmporteerd uit het verre Macao en zoals alle nieuwe producten, werd ook thee gebruikt als middeltje tegen allerlei kwalen. Het zou goed zijn tegen migraine en jicht, en zou maagklachten en problemen met nierstenen de wereld uit helpen. Er was natuurlijk ook een keerzijde aan de medaille; wie ouder dan 40 was kon best geen thee meer drinken, want het drankje liet de huid uitdrogen.

Als bijna veertiger doe ik er dus goed aan om niet teveel thee meer te drinken. Het is grappig om vast te stellen dat mensen zich al sinds eeuwen inlaten met kwakzalverij. Ook vandaag ontsnappen we er niet aan, zij het dan in de vorm van pilletjes die helpen om onder anderen af te vallen.

De ouderlingen stappen goed door. Ze hebben vast meer kilometers per dag in de benen dan velen van hun jongere landgenoten. We komen uiteindelijk terug op de markt aan. Voldaan van de wandeling en blij met de kennis die ze vandaag hebben mogen opnemen, schuiven ze de benen onder tafel en laten ze zich onze specialiteit goed bevallen. Alleen maar blije gezichten, veel gebabbel rond de tafel…zij vonden het goed…meer voldoening heb ik niet nodig.

moeder met kind

2008-09-24T16:32:00.001+02:00

ondermaatse kunstenaars

2008-09-23T16:21:00.006+02:00

Af en toe bedenk ik wel hoe slecht het gesteld is met de wil van de lokale politici om een poging te ondernemen de plaatselijke geschiedenis wat in ere te houden. Gebouwen worden zondermeer afgebroken en in het straatbeeld verschijnen meer en meer appartementsgedrochten die niets aan de verbeelding overlaten. Stilaan wordt het canvas overschilderd met witte verf om het opnieuw te laten bewerken door kunstenaars van zo’n ondermaatsheid dat m’n haren in de nek met zelfrijzende bloem lijken bewerkt. En morgen zullen onze kinderen ons met de vinger wijzen dat wij hun verleden hebben teniet gedaan…of erger, ze zullen het niet doen omdat ze geen idee hebben van wat ooit was.

Al goed dat er nog enkelingen bestaan die zich inzetten voor het behoud van het culturele erfgoed. Mensen die beseffen dat de toekomst alleen maar ondersteund wordt door het verleden. Zo ook heb je de Mertensmolen in Viane; een machtig beest uit de 13e eeuw dat weliswaar tal van restauraties onderging, maar uiteindelijk de tand des tijds heeft overleefd.

Binnenin deze oude molenaarswoonst vind je een allegaartje aan oude gereedschappen dat tal van antieke ambachten vers in ons geheugen plant. Oude beroepen gaande van tonnenmakers, over schoenlappers en klompendraaiers tot sigarenrollers. En wanneer je ’t Aloam (een lyrisch Vlaams woord voor gereedschappen) bezoekt, krijg je een deskundige uitleg van de eigenaar die zo in het verhaal opgaat dat je zou denken dat hij zelf de knepen van al die ambachten onder de knie heeft. Ik hou ervan zo iemand te horen vertellen, een man die de passie voor het verleden in zijn hart draagt.

De ruimtes bekleed met allerlei gereedschappen worden ook af en toe opgefleurd met een of ander vakmansdiploma uit de jaren 20 betekend met art nouveau en deco-motieven. Samen met oude foto’s van fiere vakmensen uit diezelfde periode word je even naar het verleden geprojecteerd. En wanneer je uiteindelijk die paar honderd treden naar boven achter jou laat, kom je in een gezellige caféruimte waar je een heerlijk zicht krijgt op de omgeving.

Het is alvast de moeite om eens een bezoek te brengen aan het Aloam. Alleen al het feit dat iemand in onze streek met zoveel passie dit leerrijke museum samenstelde en op die manier een deel van ons erfgoed vrijwaarde van de ondergang, is een stimulans om even langs te gaan. Het is in ieder geval een mooi voorbeeld voor de heren en dames politici die, door hun gebrek aan visie, onze stad beetje bij beetje teniet laten gaan.

balans in het land

2008-09-22T08:55:00.005+02:00

Als een mijlpaal
deel je dag in twee
zoek het evenwicht
tussen voor en na
tussen licht en lucht
bruine boom, groen veld
getekend in het land
de balans in de hand

zonnespel

2008-09-19T11:40:00.002+02:00

klein worden

2008-09-18T13:56:00.010+02:00

Het is alweer voorbij en met heimwee kijk ik terug op de 20e editie van de OMD (Open Monumentendag). Maanden was ik in de ban van dit ganse gebeuren en nog voor ik het had kunnen denken, was het eigenlijk al gedaan. Ik kijk met heimwee terug op die vele uren die ik spendeerde tussen de boeken en vergeelde tijdschriften. Met dankbaarheid denk ik aan die vele gesprekken met mensen die hun kennis ter zake zonder enige tegenprestatie mijnentwege zomaar wegschonken. Ik ben blij dat ik mezelf opnieuw wat kon bijschaven; de puzzel in mijn hoofd is dankzij die nieuwe stukken opnieuw wat completer geworden, mijn rijkdom terug wat toegenomen.

Het art deco hoofdstuk in de stad was me eigenlijk compleet ontgaan. Niet de overduidelijke voorbeelden waar je alleen maar aan voorbij loopt als je helemaal geen idee hebt van datgene dat het daglicht zag tijdens die fameuze tentoonstelling in Parijs in 1925. Ik heb het eerder over die huizen waar enkel een paar kleine details terug te vinden zijn.

Ik denk dat ik het ondertussen wel helemaal begrepen heb. Het feit dat ik tijdens mijn recente wandelingen in de stad (en erbuiten) almaar meer nieuwe dingetjes ontdek wanneer ik mijn ogen de kost geef, versterkt die veronderstelling nog meer. Nieuwe kennis geeft me uiteindelijk een ruimer beeld van het geheel en maakt me op datzelfde ogenblik een stuk kleiner tegenover die steeds groeiende wereld. Het is een raar gevoel wanneer je meer en meer te weten komt en je ondertussen beseft dat je net een nieuw stuk onwetendheid hebt bijgecreëerd. Schitterend gewoon!
Het is fijn dat een aantal mensen vorige zondag besloot om mijn verhaal te aanhoren. Ze denken vast dat ze wat hebben bijgeleerd. Maar omdat ik hun wereld ruimer heb gemaakt, zijn ze, samen met mij, nog kleiner geworden. Naarmate je groeit, word je uiteindelijk kleiner.

Bruine i

2008-09-04T15:29:00.008+02:00

Meng wat zwart met wit en bruin

overgiet het met een geel
draai de kleuren in het rond
en verhit ze in de oven
samen vormen z' een geheel
waar de smaak aan moet geloven
bruin, de winnaar in de strijd
zet de puntjes op de i

Zomer

2008-09-02T14:36:00.006+02:00

zomer weer voorbij
bijtijds was er de zon
zo'n keer of twee per maand
maandag vroeg of zondag laat
laat ons er om hopen
hopen meer, volgende zomer

Molen

2008-08-28T12:54:00.013+02:00

Molens zijn van alle tijden. Reeds in de oudheid maalden onze voorouders met behulp van wat stenen het graan tot meel. De handmolen wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt zij het dan in landen zoals bijvoorbeeld Marokko. In onze contreien heeft het zakmodel al lang zijn meerdere moeten erkennen in die draaiende armen die door wind en water of door pure paardenkracht tot leven worden gebracht.

In de middeleeuwen vervulden molens een belangrijke rol in de voedselbevoorrading van de stad. Daar werden de verschillende soorten graan gemalen om er nadien brood mee te bakken of bier van te brouwen.

Het hoeft niet verteld dat de meeste molens eigendom waren van rijke heren of machtige kloosters. De molen werd verpacht aan een molenaar die naast de betaling van een vaste som tevens een deel van het gemalen goed afstond aan zijn leenheer. Hijzelf behield ook een deel van het gemalen graan als tegenprestatie voor zijn labeur.

De molenaar vervulde een belangrijke functie binnen de stedelijke samenleving. Dat blijkt onder anderen uit het feit dat hij, net zoals vrouwen, dokters en notabelen, werd vrijgesteld van ‘landweer’. Dit betekent dat wanneer de stad werd belegerd, hij niet werd ingezet bij de verdediging van de stadsmuren. Op die manier liep de voedselvoorziening van de stad geen gevaar.

Windmolens hadden bovendien ook een signaalfunctie; afhankelijk van de stand van de wieken kon men bijvoorbeeld aangeven dat er een sterfgeval was, of nog onderduikers waarschuwen in tijden van oorlog

Hoewel veel molens verdwenen zijn sinds de 19e eeuw duiken er nog regelmatig mooie exemplaren in het landschap op. Je zult merken dat geen twee molens dezelfde zijn. Elk stukje erfgoed heeft een eigen ziel en hoewel een groot deel van het windmolenbestand ‘ontwiekt’ werd, brengen deze reuzen van La Mancha kleur in ons landschap.

Traditie

2008-08-25T15:20:00.012+02:00

Een grijze zondag voor de middag en zonnestralen die een poging doen om het luchtdeken open te scheuren. Met weinig succes voorlopig. De stad loopt vol enthousiaste kijkers en deelnemers. Terwijl de ene kijkt, neemt de andere deel. En hoewel de ene groep al groter blijkt dan de andere, zijn ze onlosmakelijk met mekaar verbonden. Zonder de ene zou de andere niet bestaan…of in ieder geval geen reden hebben van bestaan. Of toch?

Langs het voetpad troepen honderden mensen samen. De spanning staat in hun fronzen te lezen en allemaal kijken ze dezelfde richting uit. Van daar moet het blijkbaar komen. Datgene wat de spanning in hun lichaam levend houdt.

Vanuit mijn raamrijke verdieping houd ik ze allemaal in het oog. Ik weet wat er staat te gebeuren en op het ogenblik dat ik me deze gedachte eigen maak, hoor ik in de verte tromgeroffel en trompetgeschater.

De massa zet zich in beweging. Maar nu is het de andere groep die we te zien krijgen. Het zijn geen kijkers, maar deelnemers. Kleurrijke figuren dalen langzaam de berg af. Ze zijn groot, torenhoog en immens in lengte…reuzengrote reuzen gedragen door piepkleine mensjes op zoek naar evenwicht en kracht. En in hun zog een massa deelnemers, kleiner dan de groep kijkers weliswaar, maar enthousiast en in de kleuren van de vereniging waar ze voor staan.

En aan het eind van dit defilé vier mannen in antieke priestergewaden met op hun schouder een draagberrie. In zijn schoot een zilveren reliekschrijn en bovenop het hoofd van de gevilde Bartholomeus. Rond hem draait dit ganse circus. Mensen lopen voor hem uit, mensen kijken naar hem, hij beschermt hen, zij die deze stad bewonen en beleven.

Maar wie is deze man, deze heiligverklaarde die schuilgaat onder al dat zilverwerk en wat ligt nu precies verborgen onder al dat edelmetaal? Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je de kijkers de vraag zou stellen, het overgrote deel het antwoord zou schuldig blijven. En ik wil me al helemaal niet uitspreken over de uitkomst die de deelnemers me zouden voorschotelen.

Weten deelnemers en kijkers eigenlijk nog waar dit alles om draait en vooral waarom men zich de moeite getroost om dit ten berde te brengen? Deelnemers lopen in de rij, kijkers staan in de rij, en allen maken ze deel uit van een groot spektakel waarvan de betekenis hen ontglipt. Traditie, hier en elders, wordt hoog in het vaandel gedragen en vurig verdedigd. Het hart van de medestanders loopt over met enthousiasme, maar in onwetendheid schuilt gevaar.

Spiegels [bis]

2008-08-21T16:10:00.002+02:00

Kunstwerk

2008-08-20T13:30:00.022+02:00

Een vrouw, een kunstwerk,
materie vervreemd, beschreven
in een andere tijd, stralend in
twee, in drie dimensies, on-
doordringbaar en
mooi, plooien,
vouwen,
sluiers,
bloemen, haar
sensuele vormen
verhuld doch afgetekend
zachte dromen voedend, ele-
gant, verlegen, charmant, haar
blik afwendend, ons de rug toe-
kerend, maar steeds als nieuw,
inspirerend, een bron.

Spiegels

2008-08-18T15:09:00.004+02:00

Waaier

2008-08-14T14:09:00.004+02:00

Adembenemende stilte onder een azuurblauw hemelvlak. Langzaam drukken mijn leren voetzolen de kiezelsteentjes tegen mekaar aan: scratch…scratch…scratch. Ik hoor het ritme van mijn wandelpas en bedenk dat mijn hart vast in hetzelfde tempo is vervallen: boboem…boboem…boboem. Traag en ingetogen loop ik iedereen voorbij. Zij die de stap naar de andere kant van de rivier hebben gezet. Deze vreemden die voor mij niks betekenen. Of misschien meer dan ik mezelf durf toe te geven. Zij geven betekenis aan m’n leven, het feit dat ik onder de stralende avondzon kan wandelen. Hier waar ik hun arduinen sarcofagen mag bewonderen.

Ingetogen en verlaten, af en toe een verwelkte bloem die de grijze, met zure regen besmeurde zerken wat kleur geeft. De stilte is zalig stil. Ik kan me inbeelden dat je na een lang en vol leven hier tot rust kan komen. Die laatste, eeuwigdurende ademzucht langzaam zijn vrijheid geven…aaaaaaah. Voldaan, met gemoedsrust die laatste lange dag tegemoet tot aan het oordeel van Hij die zal terugkomen. Dat geduld is mij sinds jaren ontnomen en dus zal ik me beperken tot een korte “ah”. Maar ik geniet van hen die wel bekleed werden met dat vermogen.

Ik ben een vreemde, maar ik hoor hier thuis. De wereld van de levenden is mij een groot mysterie; een die ik steeds opnieuw in vraag stel, een waaier aan vragen. En dan borrelt onherroepelijk die andere vraag op in mijn hoofd. Misschien moet ik achter mezelf wel een vraagteken plaatsen? De ex-burgers die me omringen zal het worst wezen. Zij wachten gezapig onder gietende regen en stralende zon tot hun redder zijn lied ten berde brengt en hen langs het licht het paradijs binnenloodst.

kunnen - willen - zijn

2008-08-12T13:52:00.009+02:00

Ik kan wat jij niet kan. Ik ben stoer en sterk.
Ik schreeuw midden de nacht de longen uit m’n lijf.
De klanken weerkaatsen doorheen de lege straten, botsen op gesloten deuren en ramen, weergalmen in de oren van menig slaper.

Ik kan wat jij niet kan. Ik ben stoer en sterk.
Ik kraak een paal met bijhorend bordje krom.
De ijzeren staaf gaat verticaal op de grond liggen en verliest alle betekenis.
Mensen lopen ongeïnteresseerd voorbij,
alsof de stevige staak zo hoort te staan.

Ik kan wat jij niet kan. Ik ben stoer en sterk.
Een bloembak langsheen het water
staat niet op de plaats waar ik hem wil.
Ik kieper hem om en laat de aarde over het voetpad rollen.
Alsof de bak een slaapje steelt, streelt hij de grond met zijn zijde.

Ik kan wat jij niet kan. Ik ben stoer en sterk.
Met een spuitbus in de hand beklad ik een muur die niet de mijne is.
Ik kleur en smeur onbetekenis, mijn ergernis.

Ik kan wat jij niet kan. Ik ben stoer en sterk…
en eenzaam en alleen schreeuw ik om aandacht.
Zie mij, kijk naar mij, hoor mij…bevestig dat ik besta!

Water

2008-08-08T14:03:00.005+02:00

Half zes tegen de avond aan, soms is het nog namiddag, maar nu was het nacht. De hemel kleurt donkergrijs en in de verte schiet een kleine fotograaf met een reuzefototoestel plaatjes. En plots een schampschot. De foto mislukt, waarbij zijn poging de hemel doorboort en de zoldering helemaal openscheurt. Het water ontnomen uit rivieren en kanalen raast naar beneden in een wereldrecordtempo. Druppels vormen stralen. Ze botsen zo hevig tegen de aarde aan dat schuilen elke zin is voorbijgestreefd. Water, zo blauw in het oog van de schilder, nu bruin en vies. En straks weer droog.

In beeld

2008-08-06T16:00:00.053+02:00

Breng de stad in beeld…laat me dit een nieuwe uitdaging zijn. Sinds enkele maanden worstel ik met de idee om een wandeling door de stad op poten te zetten, waarbij beeldhouwwerk van allerlei aard en pluimage de rode draad doorheen het geheel moet worden. Van standbeelden voor oorlogslachtoffers, naar heiligenbeelden (ook schijnheiligen), over bas-reliëfs en ornamenten.

Een andere kijk op de binnenstad, de invloed van het beeld op de stad en haar inwoners. Of nog waarom bepaalde beelden een plaats krijgen in ons straatbeeld; uit religieuze overtuiging, om iemands leven in de verf te zetten of gewoon ter verfraaiing van het woonhuis al dan niet als statussymbool voor de bewoner.

Ik heb het gevoel dat hier een nieuw verhaal achter schuil gaat. Een mogelijkheid om de mensen de stad op een andere manier te laten beleven, de stad opnieuw te laten leven.

Blauw

2008-08-05T12:14:00.013+02:00

Blauw is de lucht
het water

een vlucht

Blauw is de hemel

de aarde

een klucht

Blauw is de weemoed

de spiegel

een zucht

Blauw is het bloed

de adel

hun burcht

Blauw is de baard

piraat en

beducht

Blauw is het lied

the Scene

unplugged

Blauw als een kikker

Blauw als een paard

Blauw als een sticker

of Blauw als een taart

Blauw zet de toon

geen ziel onberoerd

Blauw in een boom

de zee afgevoerd

Blauw als een kleur

Blauw als een geur

maar boven dit al

Blauw als een deur

EL

2008-08-01T11:28:00.011+02:00

grappig...

2008-07-30T12:51:00.008+02:00

grappig
hoe het kan
hoe het mag
ingang kent
in donkere uren
gewoon overdag
om de hoek
in de tuin
bij de bakker
op het plein
hoe het daglicht haar bekoort
met sterren doorboort
onderweg in de trein
op de top
in het dal
bij vuurwerk
en avondval
sluit me de ogen
aanschouw het licht
zelden zo ver
immer dicht

Orgelpunten

2008-07-29T20:43:00.003+02:00

au de la...

2008-07-29T14:32:00.005+02:00

au de la du néant,
ce grand vide
vibrant sous les vagues
ces vagues promesses
de demain
la veille de la lune
le soleil du chagrin
et mots qui passent
esquivant le chemin
qui mène mes pas
vers l’eau de là