la bourse du commerce...

koffie...verkeerd??

taxi...

reflection of the mind...

music in the sky...

wolkenraster

apocalyptische hemel...

de lentezon perst zich door het rode plastic van een fles spa en duikt mijn schuimende koffie in...de dag des oordeels in een bakje troost

binnen de lijntjes...gekleurd

crypte van het godshuis in Sint-Laureins

Het thema voor de Open Monumentendag anno 2009 is “zorg”; zorg voor de mens, voor het lichaam, de ziel, de opvoeding, maar ook zorg voor de bestaande monumenten.

Na anderhalf uur treinen tot Eeklo en duizend seconden bussen, komen we aan in Sint-Laureins. Een dorpje van amper zoveel inwoners grenzend aan het Hollandse zusterland. En te midden de rustige dorpskern rijst voor ons op, het majestueuze godshuis dat verloren gelopen lijkt. Alsof het afgebroken werd in Antwerpen of Amsterdam en hier steen per steen terug werd opgebouwd.

Afgebroken werd het echter enkel door de tijd en de verwaarlozing; heropgebouwd door enkelingen, zakenlui weliswaar, maar met zin en smaak voor geschiedenis en patrimonium. Het is hier, in dat godshuis van Sint-Laureins, dat de Oost-Vlaamse themadag rond OMD 2009 doorgaat.

Ondergedompeld in een bad aan informatie over de verschillende deelthema’s die kunnen aangesneden worden, laat ik me volledig door het gebouw opslorpen. Een wauw doordringt mijn ziel; wat konden kleine mensen toch grootse dingen voortbrengen! Stilte is mijn gezel en in mijn hart klinkt een lied…ik ben thuis…alweer.

gasthuis: ontstaan in de 12e eeuw om vermoeide reizigers op te vangen; later worden er zieken en ouderen verzorgd; de term verwijst naar de functie waarvoor het werd opgericht, namelijk het bieden van kost en inwoning aan reizigers, armen en ouderen

godshuis: staat synoniem met gasthuis, maar de term verwijst eerder naar de intentie waarmee de stichter het gasthuis heeft opgericht, namelijk het eren van god, oftewel een mooie manier om zijn plaatsje in het paradijs te kopen (in het Frans: Maison de Dieu, Hôtel de Dieu)

rood...een voetje voor

Silencieuse coïncidence

Fabienne Verdier
9 mai 2008

vuurtulp

kerkboom

art d'échos

...autres échos...

regenlicht

herfststralen

je bent wat je eet

Bruine i

Meng wat zwart met wit en bruin

overgiet het met een geel
draai de kleuren in het rond
en verhit ze in de oven
samen vormen z' een geheel
waar de smaak aan moet geloven
bruin, de winnaar in de strijd
zet de puntjes op de i

Molen

Molens zijn van alle tijden. Reeds in de oudheid maalden onze voorouders met behulp van wat stenen het graan tot meel. De handmolen wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt zij het dan in landen zoals bijvoorbeeld Marokko. In onze contreien heeft het zakmodel al lang zijn meerdere moeten erkennen in die draaiende armen die door wind en water of door pure paardenkracht tot leven worden gebracht.

In de middeleeuwen vervulden molens een belangrijke rol in de voedselbevoorrading van de stad. Daar werden de verschillende soorten graan gemalen om er nadien brood mee te bakken of bier van te brouwen.

Het hoeft niet verteld dat de meeste molens eigendom waren van rijke heren of machtige kloosters. De molen werd verpacht aan een molenaar die naast de betaling van een vaste som tevens een deel van het gemalen goed afstond aan zijn leenheer. Hijzelf behield ook een deel van het gemalen graan als tegenprestatie voor zijn labeur.

De molenaar vervulde een belangrijke functie binnen de stedelijke samenleving. Dat blijkt onder anderen uit het feit dat hij, net zoals vrouwen, dokters en notabelen, werd vrijgesteld van ‘landweer’. Dit betekent dat wanneer de stad werd belegerd, hij niet werd ingezet bij de verdediging van de stadsmuren. Op die manier liep de voedselvoorziening van de stad geen gevaar.

Windmolens hadden bovendien ook een signaalfunctie; afhankelijk van de stand van de wieken kon men bijvoorbeeld aangeven dat er een sterfgeval was, of nog onderduikers waarschuwen in tijden van oorlog

Hoewel veel molens verdwenen zijn sinds de 19e eeuw duiken er nog regelmatig mooie exemplaren in het landschap op. Je zult merken dat geen twee molens dezelfde zijn. Elk stukje erfgoed heeft een eigen ziel en hoewel een groot deel van het windmolenbestand ‘ontwiekt’ werd, brengen deze reuzen van La Mancha kleur in ons landschap.

Waaier

Adembenemende stilte onder een azuurblauw hemelvlak. Langzaam drukken mijn leren voetzolen de kiezelsteentjes tegen mekaar aan: scratch…scratch…scratch. Ik hoor het ritme van mijn wandelpas en bedenk dat mijn hart vast in hetzelfde tempo is vervallen: boboem…boboem…boboem. Traag en ingetogen loop ik iedereen voorbij. Zij die de stap naar de andere kant van de rivier hebben gezet. Deze vreemden die voor mij niks betekenen. Of misschien meer dan ik mezelf durf toe te geven. Zij geven betekenis aan m’n leven, het feit dat ik onder de stralende avondzon kan wandelen. Hier waar ik hun arduinen sarcofagen mag bewonderen.

Ingetogen en verlaten, af en toe een verwelkte bloem die de grijze, met zure regen besmeurde zerken wat kleur geeft. De stilte is zalig stil. Ik kan me inbeelden dat je na een lang en vol leven hier tot rust kan komen. Die laatste, eeuwigdurende ademzucht langzaam zijn vrijheid geven…aaaaaaah. Voldaan, met gemoedsrust die laatste lange dag tegemoet tot aan het oordeel van Hij die zal terugkomen. Dat geduld is mij sinds jaren ontnomen en dus zal ik me beperken tot een korte “ah”. Maar ik geniet van hen die wel bekleed werden met dat vermogen.

Ik ben een vreemde, maar ik hoor hier thuis. De wereld van de levenden is mij een groot mysterie; een die ik steeds opnieuw in vraag stel, een waaier aan vragen. En dan borrelt onherroepelijk die andere vraag op in mijn hoofd. Misschien moet ik achter mezelf wel een vraagteken plaatsen? De ex-burgers die me omringen zal het worst wezen. Zij wachten gezapig onder gietende regen en stralende zon tot hun redder zijn lied ten berde brengt en hen langs het licht het paradijs binnenloodst.

Water

Half zes tegen de avond aan, soms is het nog namiddag, maar nu was het nacht. De hemel kleurt donkergrijs en in de verte schiet een kleine fotograaf met een reuzefototoestel plaatjes. En plots een schampschot. De foto mislukt, waarbij zijn poging de hemel doorboort en de zoldering helemaal openscheurt. Het water ontnomen uit rivieren en kanalen raast naar beneden in een wereldrecordtempo. Druppels vormen stralen. Ze botsen zo hevig tegen de aarde aan dat schuilen elke zin is voorbijgestreefd. Water, zo blauw in het oog van de schilder, nu bruin en vies. En straks weer droog.